شمارهٔ ۶۴٩
هوش مصنوعی: این متن شعری از شاعر بزرگ ایرانی، ابن یمین، است. شاعر در این شعر بیان می‌کند که او از بندگی و حرص به دور است و به آزادی خود اهمیت می‌دهد. او به شاهی که در مقام و قدرت است، تأکید می‌کند که نباید نگران اموری باشد که از او ناشی می‌شود. همچنین، شاعر اشاره دارد که در زمانه‌ای که مردم از درد و غم رنج می‌برند، او به شادمانی و خوشی می‌اندیشد. او تاکید می‌کند که نباید از تغییرات و مشکلات زندگی غمگین بود، چرا که بسیاری دیگر نیز چنین حالتی را تجربه کرده‌اند.
آنم که بندگی نکنم حرص و آزارآزادگیست رسمم و این خود سزد ز من
هوش مصنوعی: من فردی هستم که اهل بندگی نیستم و حرص و آزار را نمیپسندم. آزادگی و آزادمنشی شیوهی من است و این ویژگی به خوبی برای من مناسب است.
حقا که بر سر افسر شاهی نبایدمگر بیم آن بود که صداعی رسد ز من
هوش مصنوعی: واقعاً نباید بر سر تاج شاهانه قرار بگیرد، اگر ترس از این باشد که سردردی از من ناشی شود.
شادی نمای هستم و از دولت زمانغم نیز هم نمیخورم از محنت ز من
هوش مصنوعی: من مانند شادی هستم و از وضعیت زمان نه تنها غمگین نیستم، بلکه از درد و رنجی که از من فرار کرده نیز نگران نیستم.
اکنون زمانه گرچه شمار از کسی نیافتکز جهل فرق می نکند کیل را ز من
هوش مصنوعی: امروز زمانه به جایی رسیده است که کسی نمیتواند به تنهایی از جهل خود فاصله بگیرد و تفاوتی میان آگاهی و ناآگاهی قائل شود.
غمگین مباش ابن یمین ز آنکه پیش ازینجمعی گرفته اند بدل تیره را ز من
هوش مصنوعی: غصه نخور، ابن یمین، چرا که قبل از تو عدهای دیگر هم از من دلی شکستند و غم خود را به دل تاریک من منتقل کردند.