شمارهٔ ۶۵٩
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مخاطب خود می‌گوید که از دانش و حکمت خود به او بهره‌مند خواهد کرد و سخنانی گرانبها و ارزشمند خواهد گفت. او تأکید می‌کند که اگر بخت و عقل با هم همراه باشند، می‌توانند به درک عمیق‌تری از زندگی دست یابند. همچنین باید از دشمنان خود دوری کند و حتی اگر دشمن به او نزدیک شود، نباید او را نشان دهد. از طرفی، باید از علم و حکمت بهره‌مند شود و از آب دانش استفاده کند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که اگر کسی به او چیزی ناپسند بگوید، نباید دچار خشم و کینه شود، چون در نهایت تنها نیکویی و رحمت الهی است که ارزش دارد.
بر تو پاشم ز بحر دانش خویشسخنی همچو لؤلؤ و مرجان
هوش مصنوعی: من از دریای دانش خود برای تو سخنانی همانند مروارید و مرجان میگویم.
بخت اگر یار و عقل رهبر تستبنگاریش چون الف در جان
هوش مصنوعی: اگر شانس همراهت باشد و عقل راهنمای تو، باید آن را مانند الف که در جان توست، در نظر بگیری.
دشمنت را بهیچ رو منمایگرچه او دوست کام گردد از آن
هوش مصنوعی: هرگز دشمن خود را به کسی نشان نده، حتی اگر او به طریقی به دوستی تبدیل شود.
تشنه میباش از خضر میپذیرمنت آب چشمه حیوان
هوش مصنوعی: اگر تشنه هستی، به خضر مراجعه کن و از او بخواه که به تو آب چشمه زندگی را بدهد.
هر چه در آشکار باید خواستعذر بر کردنش مکن پنهان
هوش مصنوعی: هر چیزی که باید به طور واضح و آشکار درخواست شود، نباید به صورت پنهانی و بهانهای عنوان شود.
ور نیاید پسندت این گفتاربر تو کس را نمیرسد تاوان
هوش مصنوعی: اگر این گفتار مورد پسند تو نیست، هیچکس نمیتواند عواقب آن را تحمل کند.
گر بدی از تو آید ار نیکینزد ابن یمین بود یکسان
هوش مصنوعی: اگر از تو بدی سر بزند، نیکی که در نزد ابن یمین باشد، هیچ تفاوتی ندارد.
زآنکه او را بهیچ کس طمعینیست الا برحمت یزدان
هوش مصنوعی: چون او به هیچکس امید و طمعی ندارد جز به رحمت خداوند.