شمارهٔ ۶٧٢

هوش مصنوعی: این شعر به بی‌اختیاری انسان در برابر نیکی و بدی اشاره دارد و می‌گوید که انسان با فطرتی خاص به دنیا آمده است. آنچه او را به انجام نیکی می‌کشاند، سزاوار ستایش است و بدی نیز سزاوار نفرین. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان ممکن است در قیامت مانند فردی سخاوتمند مورد حسابرسی قرار گیرد و از بابت اعمالش نگران نباشد، بنابراین نباید به حساب‌های ناخوشایند بیندیشد. به طور خلاصه، شعر بر اهمیت نیکی و تأثیر آن در زندگی و در آخرت تأکید دارد.