شمارهٔ ٧٢۵
هوش مصنوعی: شعر به تصویر کشیدن صبحگاه و سر و صداهای طبیعی آن است، مانند آواز خروس و نوای پرنده‌ها. شاعر احساس ناامیدی و شکست خود را در زندگی بیان می‌کند، به ویژه از جود و بخشش الهی. او امید داشته که از این بخشش بهره‌مند شود و مانند گلی درخشان شود، اما در این مسیر به خطرات قمار و وابستگی‌اش به دنیا اشاره می‌کند که منجر به ناکامی‌اش شده است. شاعر از درد و رنج ناشی از این ناکامی و مقایسه خود با شخصیت‌های تاریخی مانند مسیح و فریدون سخن می‌گوید.
سحرگه که در گوش گردون فتادخروش خروس و نوای چکاو
هوش مصنوعی: در صبحگاهی که صدای خروس و آواز چکاوک به آسمان برخاست.
روان شد چو زر موکب شیخ عهدرهی نا روا ماند مانند چاو
هوش مصنوعی: روان مانند طلا، شکوهمند و زیبا، در حالی که راه بر عمر شیخ گذشته و او را به مسیری نادرست سوق داده است، به مانند چاو (نوعی گیاه) که در جای خود باقی مانده است.
گذشتم بناکام از آن بحر جودروان بر دو رخ از دو چشمم دو ناو
هوش مصنوعی: من از آن دریای بیکران کرم و بخشش گذر کردم، در حالی که دو قایق بر دو چهرهام از دو چشمم جاری بود.
من از ابر جودش طمع داشتمکه چون گل کنم کیسه پر زر ساو
هوش مصنوعی: من از بخشش او انتظار داشتم که مانند بارش باران، کیسهام پر از زر و جواهر شود.
ولی در قمار هوا داریشمرا گشت الحق درین دور داو
هوش مصنوعی: در بازی قمار، حمایت او برای من دلیلی شد که در این میدان شانس از آن من نیست.
ببختش مسیح و فریدون شدمبخر رفتم و باز گشتم بگاو
هوش مصنوعی: من به سختی و بدبختی دچار شدم، مانند مسیح و فریدون، اما با تلاش و زحمت، دوباره به زندگی معمولی و روزمرهام برگشتم.