شمارهٔ ٧٢۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به بیان اندیشه‌ای عمیق درباره نیازمندی‌ها و وابستگی‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که اگر بخواهد از آتش مجمر دودی به دست آورد، دیگر نیازی به عود سوزان ندارد. همچنین اگر به گل خاری دست پیدا کند، از زیبایی چمن بی‌نیاز خواهد بود. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که انسان عاقل نباید به دنبال روزی باشد، چرا که خداوند خود روزی را به او خواهد رساند. این اشعار به معنای خودکفایی، غنا و تسلیم در برابر قضا و قدر الهی اشاره دارد.
ز آتش مجمر ار کشم دودیبی نیازم ز عود سوزی او
هوش مصنوعی: اگر از مشعل آتش دودی بیرون آورم، به عطر عود نیازی ندارم.
ور بدستم رسد ز گل خاریفارغم از چمن فروزی او
هوش مصنوعی: اگر برفی به دستم برسد، از زیبایی گلها و چمنها بی‌نیاز خواهم بود.
نرود عاقل ار پی روزیخود رساند خدای روزی او
هوش مصنوعی: عاقل هرگز به دنبال روزی نرود، زیرا خداوند روزی او را فراهم می‌کند.