شمارهٔ ٧٣۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی خطرات ناشی از خودپسندی و غرور در اثر عبادت بیش از حد می‌پردازد. شاعر هشدار می‌دهد که فردی که به عبادت خود مغرور شود، به مانند عزازیل (شیطان) می‌شود و مستحق لعن و نفرین می‌گردد. همچنین بیان می‌کند که اگر خداوند بر خطاهای بندگانش عفو نکند، نمی‌توان به مفهوم واقعی عفو دست یافت. در نهایت، به این نکته تأکید دارد که گناهان انسان‌ها می‌تواند به راحتی بخشیده شود، اما غرور در طاعت می‌تواند به عواقب خطرناکی منجر شود.
هر که از طاعت بسیار در افتاد بعجبچون عزازیل شود مستحق لعن و تفو
هوش مصنوعی: هر کسی که به خاطر زیاد اطاعت کردن به خودش ببالد و به خود ببالد، مثل عزازیل (شیطان) می‌شود و مستحق لعنت و نفرت می‌گردد.
گر ته طاعت ما را که گنه چاک ز دستسهل باشد کندش تو بیک لحظه رفو
هوش مصنوعی: اگر گناه ما را که به راحتی به وجود آمده است، به وسیله طاعت و بندگی خود جبران کنی، میتوانی در یک لحظه آن را اصلاح کنی.
هر گناهی که کند بنده خداوندش اگرنکند عفو مر او را نتوان گفت عفو
هوش مصنوعی: هر خطایی که بنده خدا انجام بدهد، نمی‌توان او را بخشید مگر اینکه خود خداوند او را بیامرزد.