شمارهٔ ٧۴١
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف وضعیت ناگوار و نابرابری در زندگی می‌پردازد. شاعر به فلک یا آسمان خطاب می‌کند و از ظلم و فشارهای زندگی که شاهان و قدرتمندان بر آن حاکم هستند، ابراز نارضایتی می‌کند. او بیان می‌کند که در چنین شرایطی، حتی برای خرجی‌های ابتدایی مانند هزینه اسب و استر هم دچار مشکل شده و اکنون که زمان ترک دربار فرا رسیده، خود را در موقعیتی دشوار می‌بیند که باید پیاده، بدون وسایل و تجملات، از پیش شاه برود. شاعر از فلک می‌خواهد تا انصاف را رعایت کند و تأکید دارد که این وضعیت ناعادلانه و نابرابر است.
ای فلکقدری که دایم بر بساط حضرتتخسروان عهد را چون بندگان ساید جباه
هوش مصنوعی: ای آسمان، تو که همیشه بر سرزمین پادشاهی خود، بزرگان را همچون بندگان به زمین میزنی.
باد زیر پای پیل حادثات افکنده سرهر که طبعش با تو کژ دارد چو فرزین رسم و راه
هوش مصنوعی: باد زیر پای فیل حوادث، هر کسی را که سرشتی نیکو ندارد و با تو دچار کژی است، مثل فرزین بر زمین میافکند.
بنده را در وجه خرجی اسب و استر صرف شداینزمان چون وقت رفتن آمدش زین بارگاه
هوش مصنوعی: در این زمان، تمام خرجی من به دلیل هزینههای اسب و الاغ صرف شده است و حالا که زمان رفتن فرا رسیده، از این مقام و جایگاه دور میشوم.
خودتو انصافم بده آخر روا باشد که منرخ براه آرم پیاده میروم از پیش شاه
هوش مصنوعی: به خودت انصاف بده، آیا جایز است که من بینوار و بدون زین به نزد شاه بروم؟