شمارهٔ ٨٠۴
هوش مصنوعی: شعر درباره جمال‌الدین و سخاوت اوست. شاعر به تمجید از روحیه بخشندگی و کرم جمال‌الدین می‌پردازد و او را برتر از حاتم طایی، معروف‌ترین سخاوت‌مند تاریخ، می‌داند. شاعر همچنین از زندگی و حیات خود صحبت می‌کند و به اهمیت آب و نعمت‌های زندگی اشاره دارد. در نهایت، او از جمال‌الدین درخواست می‌کند که به سخنانش گوش دهد و موردی را که خواهان آن است، برآورده کند.
بحر جود و کرم جمال الدینای به رخ فرخ و مبارک پی
هوش مصنوعی: ای جمال‌الدین، تو همچون دریایی از بخشش و سخاوتی، ای فردی خوشبخت و پربرکت.
نشر صیت سخاوتت به جهانکرد منسوخ جود حاتم و طیّ
هوش مصنوعی: نام و شهرت بخشندگی تو در جهان طوری پخش شده است که دیگر بخشندگی حاتم طائی به فراموشی رفته است.
با جوادی تو عجب نبودگر نماید بخیل حاتم طیّ
هوش مصنوعی: با داشتن صفات خوب و بزرگ، جای تعجب نیست اگر کسی که بخیل است، خود را مانند حاتم طایی نشان دهد.
در بیان علو تو سخنمبسپرد زیر پای فرق جدی
هوش مصنوعی: در توصیف عظمت تو، کلمات من به اندازهای کوچک و ناچیز است که در برابر عظمتت مانند گردی زیر پا مینشیند.
التماسی همی کنم از توبشنو و گوی و الضمان علی
هوش مصنوعی: از تو خواهش میکنم که به حرفم گوش کنی و تمام مسئولیت را بر عهده بگیری.
نوبهار حیات من گشته‌ستبی نم آب رز چو موسم دی
هوش مصنوعی: فصل بهار زندگی من بدون آب و طراوت مثل روزهای سرد زمستان شده است.
ز آب رز باشدم حیات بلیو من الماء کل شیء حی
هوش مصنوعی: از آب گل سرخ زنده شدم، آری، و از آب زندگی در همه چیز وجود دارد.
سخن اینست آن همی خواهمکه یکی باشد از قوافی وی
هوش مصنوعی: من میخواهم سخنی بگویم که در قافیههای او یکی باشد.