شمارهٔ ٨٢٢
هوش مصنوعی: این شعر به بیان آرزوهای ناکام و ناامیدی شاعر نسبت به زندگی و عشق می‌پردازد. شاعر از تلاش‌های خود برای دستیابی به شادی و آرامش صحبت می‌کند و می‌گوید که عمرش در پی این آرزوها سپری شده، اما هنوز موفق به یافتن معنای واقعی زندگی نشده است. او مانند درخت سرو آزادی را می‌جوید، اما هیچ امیدی به رسیدن به آن ندارد. شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و از عدم درک دیگران نسبت به دردهایش سخن می‌گوید. در نهایت، او احساس تنهایی و بی‌کسی می‌کند و مانند افراد عاقل نمی‌تواند به رفع مشکلات جهان بپردازد.
جهد کردیم بسی تا دو سه روزی ز حیاتدم بر آریم بکام دل خود با یاری
هوش مصنوعی: کوشش زیادی کردیم تا چند روزی از زندگی لذت ببریم و به خواستههای دل خود برسیم.
عمر شد در سر این آرزو و دست ندادآنکه آید بکفم تازه گل بی خاری
هوش مصنوعی: عمر من سپری شد در آرزوی این که گلی بیخار به دست آورم، اما هنوز کسی نیامده که این گل را به من بدهد.
من تهیدستم و آزاده چو سرو از پی آنندهد سرو صفت شاخ امیدم باری
هوش مصنوعی: من بیپول و بیچیزم و مانند درخت سرو آزاد، اما چیزی از امید نمیخواهم، چون برای من غیرممکن است که چنین امیدی را از کسی طلب کنم.
ای بسا یار که دارد ز پی کار جهانهر که دارد خردی بنده ندارد باری
هوش مصنوعی: بسیاری از یاران وجود دارند که به دنبال کارهای دنیایی هستند، اما کسی که عقل و فهمی دارد، زیر بار هیچ مسئولیتی نخواهد رفت.
چون نصیحت گر من دید مه در رسته آنمن نه آنم که بدم گرم کنم بازاری
هوش مصنوعی: وقتی نصیحتکننده من را در بازار دید، فهمید که من آن شخصی نیستم که بخواهد با رفتارم جو بازار را گرم کند.
گفت ازین بهترک آخر غم کاری میخورگفتم الحق چه توان گفت بگو غمخواری
هوش مصنوعی: گفت بهتر است که به خاطر غمها به خودت فشار نیاوری. من هم اعتراف کردم که چه کاری میتوان کرد، بگو تا با هم شریک غم شویم.
ز آن شد آشفته چنین ابن یمین تا نبودهمچو اهل خردش بهر جهان تیماری
هوش مصنوعی: ابن یمین به خاطر نبودن افرادی با درک و خرد در جهان، دچار پریشانی و آشفتگی شده است.