شمارهٔ ٨٣٢
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که به او کمک کند و از رنج‌هایی که کشیده، بگوید. او دیگر نمی‌خواهد عمرش را هدر دهد و از خداوند می‌خواهد که او را در این مسیر معذور دارد. او از نداشتن مال و مقامش شکرگزاری می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که چون خود را در موقعیت نیازمندی قرار داده، نیازی به تحمل خوارگی و ذلت ندارد.
خداوندا بر این عالیجنابتکزو دارد فلک صد شرمساری
هوش مصنوعی: پروردگارا، بر این شخصیت بزرگوار و بانشاط نیکی کن که آسمان به خاطر او صد بار شرمنده است.
فراوان رنج بی راحت کشیدمکنون سیر آمدم زین هرزه کاری
هوش مصنوعی: من مدت زیادی را به تحمل درد و رنج گذراندم، اما حالا از این کار بیهوده خسته و سیر شدهام.
نخواهم کرد ازین پس عمر ضایعکرم باشد گرم معذور داری
هوش مصنوعی: از این به بعد نمیخواهم عمرم را بیهوده بگذرانم، پس لطفاً مرا درک کن.
بحمدالله ندارم مال و جاهیکه بستانی بغیر من سپاری
هوش مصنوعی: خوشبختانه من ثروت و جایگاهی ندارم که بخواهم آن را بدون کمک و همراهی تو به دست بیاورم.
چو من بر بینوائی دل نهادمچرا باید تحمل کرد خواری
هوش مصنوعی: وقتی که من به فردی ضعیف و نیازمند محبت و کمک کردهام، چرا باید خوار و ذلیل بمانم و تحمل کنم؟