شمارهٔ ٨٣٣
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درگاه خداوند دعا می‌کند و به بزرگداشت کرامت انسانی اشاره دارد. او از این که خداوند انسان را گرامی داشته و به او علم نام‌ها را آموخته، قدردانی می‌کند. شاعر به نادیده بودن شایستگی انسان برای دریافت لطف الهی اشاره کرده و از خداوند می‌خواهد که با لطف خود به او نگاه کند و حالش را بهبود بخشد. او همچنین بر این نکته تأکید دارد که احسان واقعی تنها با کامل بودن آن معنی می‌شود و از خدا درخواست می‌کند که او را با نام نیک و عمر طولانی در دنیا زینت دهد.
خداوندا بحق آن کرامتکه ما را در ازل کردی گرامی
هوش مصنوعی: ای خدا، به حق آن احترامی که در آغاز خلقت به ما عطا کردی، ما را گرامی و عزیز بفرما.
بنزدیک ملایک نفس ما شدبتعلیم اسامی از تو سامی
هوش مصنوعی: نفس ما به نزدیکی فرشتگان قرار گرفت و به وسیله آموزش اسمها از تو به مرتبهای بالاتر رسید.
ز ما نادیده استحقاق احسانلقد اعطیتها فوق المرامی
هوش مصنوعی: از ما، آنچه شایستهی بخشش است نادیده گرفته شده، چرا که من به او چیزی بیش از آنچه که انتظار داشتم، عطا کردهام.
مرا کافتاد عقد صحت ذاتز دستان فلک در بی نظامی
هوش مصنوعی: در دستان سرنوشت، ارتباط و پیوستگی وجود من به هم ریخته است و این بی نظمی مرا دچار مشکل کرده است.
ز لطف خود بدین معنی نگه کنو بدل حال سقمی بالسلامی
هوش مصنوعی: از محبت خود به این معنا توجه کن و به جای حال بد، با سلامتی مواجه شو.
اذا ابدات بالاحسان تممفما الاحسان الا بالتمامی
هوش مصنوعی: اگر با نیکی و خوبی شروع کنی، باید آن را به کمال برسانی؛ زیرا نیکی واقعی تنها زمانی تحقق مییابد که به طور کامل انجام شود.
بنام نیک نیزم هم بمیرانبود عمر مخلد نیکنامی
هوش مصنوعی: به نام نیکو، زندگی میکنم و خواهان مرگ خوب هستم؛ زیرا عمر جاویدان، همان نام نیکو است.