شمارهٔ ٨۵١

هوش مصنوعی: در این شعر، عزیزی از شاعر می‌پرسد که حالش چگونه است و چرا روزگار را تنها سپری می‌کند. شاعر پاسخ می‌دهد که مصاحبت نباید فقط برای راحتی باشد و اگر از دوستی رنج ببری، فایده‌ای ندارد. او سپس به توصیف گل و مل (شیرینی و تلخی) می‌پردازد و می‌گوید که تجربه‌اش نشان داده که گل می‌تواند زخم خاری به همراه داشته باشد و مل نیز خماری به بار می‌آورد. شاعر تاکید می‌کند که در این جهان نیاز به همدم دارد، کسی که در شادی و غم همراهش باشد و بین آنها فاصله‌ای نیفتد. در نهایت، شاعر به یاد ابن یمین می‌افتد که به تنهایی انتخاب کرده و از دیگران فاصله گرفته است.