شمارهٔ ٨۵۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عاطفه و دلتنگی شاعر برای فرزند هنرمندش است. شاعر با احساسی عمیق از عشق و وابستگی به فرزندش، از رنج‌های ناشی از دوری و جدایی سخن می‌گوید. او به یاد روزهای خوشی که با فرزندش گذرانده، حسرت می‌خورد و اظهار می‌کند که زندگی بدون دیدار فرزندش برایش سخت و طاقت‌فرساست. شاعر آرزو می‌کند که دوباره بتواند فرزندش را ببیند و این دوری برایش غیرقابل تحمل است. در نهایت، او اشاره می‌کند که عشق و احساسی که دارد، فراتر از امکان است و نشان از عمق وابستگی او به فرزندش دارد.
فرزند هنرمند من ای نور دو چشممحقا که مرا بیتو ز جان هست ملالی
هوش مصنوعی: ای فرزند هنرمند و نور چشمم، حقیقتا که وجود تو برای من همچون جان است و هیچ ناراحتی را احساس نمیکنم.
در هجر تو خون شد دل از اندیشه آنمکایا بودم با تو دگر باره وصالی
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری از تو پر از شور و اندوه شده است. کاش میتوانستم دوباره به وصال و نزدیکی تو دست یابم.
روزیکه بصد حسرت و محنت بشب آیدبی روی چو ماه تو مرا هست بسالی
هوش مصنوعی: روزهایی که پر از حسرت و درد به پایان میرسند، برای من کافی است که تو را با چهره زیبت ببینم.
رفتی بهوای تو روان مرغ روانمزین تیره قفس گر نبدی سوخته بالی
هوش مصنوعی: رفتی و من به خاطر تو از سرزمین خود فاصله گرفتم. درمیان این قفس تیره و تار، اگر تو نبودید، اکنون پرهایم سوخته و نابود شده بود.
جاوید بمانم اگرت بینم و این حکماثبات محالست بتدبیر محالی
هوش مصنوعی: اگر بتوانم تو را ببینم و زندگیام جاودانه بماند، این تنها در صورتی ممکن است که بر اساس تدابیر غیرممکن باشد.
آورد دلم یکسخن خویش بتضمینچون داشت در این قطعه دلسوز مجالی
هوش مصنوعی: دل من یک سخن خاصی را به اطمینان آورده، زیرا در این شعر، دلسوزی فرصتی برای بیان احساساتش یافته است.
چون شکر نگفت ابن یمین روز وصالتشد در شب هجران تو قانع بخیالی
هوش مصنوعی: در روزی که به وصال تو رسیدم، مانند شکر بود و در شب فراق، تنها به خیال تو راضی بودم.