شمارهٔ ٨۵٧
هوش مصنوعی: این شعر از عشق و مرحمت الهی صحبت می‌کند. شاعر از تاثیرات مثبت محبت خداوند بر زندگی‌اش می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه جود و بخشش خداوند، جان او را زنده کرده و او را از یأس و ناامیدی نجات داده است. همچنین به اهمیت رحمت و محبت الهی در ادامه زندگی اشاره می‌کند و از خداوند درخواست می‌کند که دوباره طعم بقا و حیات را به او بچشاند. در نهایت، شاعر از لطف و عنایت خداوند به‌عنوان عاملی کلیدی در ادامه حیاتش یاد می‌کند.
قطب سپهر مکرمت ای یافته دلماز جود تو چو ذره ز خور تاب زندگی
هوش مصنوعی: ای قطب آسمان بزرگواری، دل من از بخششهای تو چون ذرهای که از نور خورشید زندگی میگیرد، روشن شده است.
بر من که مرده بودم از احداث روزگارمهرت گشاد بار دگر باب زندگی
هوش مصنوعی: محبت و مهرت، مانند نوری در تاریکی، جان تازهای به من که از زندگی ناامید شده بودم بخشید و دوباره به من زندگی و امید داد.
در خشکسال مکرمت ابر سخات زدبر تاب آتش جگرم آب زندگی
هوش مصنوعی: در سالی که خشکی و کمبود آب به شدت احساس میشود، مهربانی و بخشندگی ابر مانند آبی است که بر آتش درونم میریزد و به من حیات میبخشد.
باز آر از آنشراب کهن شربتی بجامکآنست رکن اعظم اسباب زندگی
هوش مصنوعی: بازیابی از آن نوشیدنی قدیمی که در جام است، چون آن شربت، اصل و اساس مهمی برای زندگی به حساب میآید.
گر اهتمام لطف تو نبود گسسته داناز خیمه وجود من اطناب زندگی
هوش مصنوعی: اگر محبت و توجه تو نبود، زندگی من به راحتی از هم میپاشید و به قطعیت میرسید.