شمارهٔ ٨٧٠
هوش مصنوعی: این شعر به بیان قدرت و جایگاه اشعار زیبای شاعر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هیچ انتقادی نمی‌تواند زیبایی و ارزش اشعارش را زیر سوال ببرد. او اگر ممدوحی پیدا کند، به ستایش او خواهد پرداخت و در واقع فقط سزاوار ستایش و تحسین است. شاعر به قصه‌های قدیمی اشاره می‌کند و از دوران حاتمی و شکوه معنای آن زمان یاد می‌کند. او می‌گوید که در این روزها فقط سزاوار طعن و لعن شده‌اند و به فلک می‌گوید که از آن چیزی جز آرامش نمی‌خواهد. فلک هم در پاسخ می‌گوید که باید محتاط باشد و به او هشدار می‌دهد.
منم آنکس که در اشعار عذبمنیابد هیچ طاعن جای طعنی
هوش مصنوعی: من همانی هستم که در شعرهایم هیچ نقص و ایرادی نمیتوان پیدا کرد.
اگر ممدوح یابم مدح گویمسزای آفرین از لفظ و معنی
هوش مصنوعی: اگر فردی را شایسته ستایش بیابم، حتماً او را ستایش میکنم، زیرا برای هر واژه و معنایی جایگاه خاصی در ستایش وجود دارد.
همانا داستان باستانستکه وقتی حاتمی بودست و معنی
هوش مصنوعی: این داستان قدیمی است که در زمان حاتم وجود داشته و داستانی از نوعی بزرگواری و کرامت را روایت می‌کند.
درین ایام باری این بزرگاننیند الا سزای طعن و لعنی
هوش مصنوعی: در این روزها، این شخصیتهای بزرگ جز به خاطر سرزنش و نفرین چیزی نمیگیرند.
فلک را دوش میگفتم که ما رابجز آسایشی از تو طمع نی
هوش مصنوعی: دیشب به آسمان میگفتم که ما تنها امیدی جز آرامش از تو نداریم.
فلک چون اینسخن بشنید گفتابرو ابن یمین خب باش یعنی
هوش مصنوعی: آسمان وقتی این سخن را شنید، گفت: برو و به پسر یمین بگو که او حالش خوب است.