شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر کس از بزرگ و کوچک او را دیده و قضاوت کرده، به او بند کرده است. او از این می‌پرسد که اگر او بد است، پس چرا دیگران با او خوب رفتار کرده‌اند. در نهایت، شاعر به شخصیت فردی که این بدی‌ها از او به او رسیده، اشاره می‌کند و او را مسبب اصلی مشکلاتش می‌داند.
از خرد و بزرگ هر که دیده‌ست مرابر مردم چشم خود گزیده‌ست مرا
هوش مصنوعی: هر کسی، چه کوچک و چه بزرگ، که من را دیده است، خود را برتر از دیگران می‌داند و من را برای خود انتخاب کرده است.
گر بد منم آنها ز چه با من نیک اندبس بد که توئی کز تو رسیده‌ست مرا
هوش مصنوعی: اگر من بد هستم، پس چرا آنها با من خوبند؟ خیلی بدی که تو هستی، که از تو به من رسیده است.