شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی قدرت و مقام انسانی است که بر دیگران سروری دارد. شاعر به زیبایی و عظمت این شخص اشاره می‌کند و او را به آسمان تشبیه می‌کند. در ادامه گفته می‌شود که هر کسی که نتواند در برابر او بایستد، همچون دواتی که قلم از آن می‌نویسد، محکوم به شکست و از بین رفتن است. به نوعی، این ابیات نشان‌دهنده‌ی تسلط و قدرت این شخصیت بر دیگران است.
آنخواجه که سروریست بر خلق او راهست اطلس آسمان کم از دلق او را
هوش مصنوعی: آن آقایی که بر مردم تسلط و سروری دارد، از نظر مقام و جایگاهش مانند آسمان است و زیبایی و ارزشش کمتر از جلای دلق (لباس) او نیست.
پیشش چو دوات هر که سر باز نشدبر زد چو قلم دوده سر از حلق او را
هوش مصنوعی: هر کسی که در برابر او تسلیم نشود، مانند دواتی است که در مقابل قلم قرار گرفته و سر خود را از گردن خود جدا خواهد کرد.