شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و بالاترین احساسات خود سخن می‌گوید. او به آتش عشق اشاره می‌کند که دلش را در تب و تاب نگه‌داشته و از خرابی خود به خاطر این عشق می‌گوید. همچنین، او چشمانش را به حباب تشبیه می‌کند که تعبیر از غم و اندوهش است و نشان‌دهنده‌ی حالی ناپایدار و بی‌ثبات است. در نهایت، او تمایلش برای زندگی و تأثیر عشق را در قالب چادر زدن بر سر آب بیان می‌کند.
ای ز آتش سودات دل اندر تب و تابوی عالم خاکیم ز عشق تو خراب
هوش مصنوعی: ای کسی که دل ما به خاطر عشق تو در آتش می سوزد و آرام و قرار ندارد، ما در این دنیای خاکی به خاطر عشق تو آشفته و ویران هستیم.
دارم ز غمت مردم چشمی چو حبابدائم ز هوا خیمه زده بر سر آب
هوش مصنوعی: به خاطر غم تو، نزدیک به مرگم و چشمانم مانند حبابی هستند که پیوسته از هوا پر شده و بر روی آب قرار گرفتهاند.