شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت کسی است که در قلب شاعر جا دارد. شاعر به تشبیه معشوق خود به درختی زیبا می‌پردازد و لبان او را به دریا و چشمانش را به جواهر تشبیه می‌کند. همچنین، یادآوری از لحظاتی شیرین و شفاف را با اشاره به آب روان در چشمانش بیان می‌کند که هنوز در یادش باقی مانده است.
آن سرو سهی که جاش در چشم منستبی لعل لبش بحر گهر چشم منست
هوش مصنوعی: آن سرو بلندی که در دل من جا گرفته، با لبهای زیبا و بلورش، مانند دریایی پر از گوهر و زیبایی است که در چشمان من قرار دارد.
دیدم برهش بتازگی آب روانو آن آب روان هنوز در چشم منست
هوش مصنوعی: دیدم که برهی کوچک تازه به آب زلال رسیده است و آن آب زلال هنوز در چشم من باقی مانده است.