شمارهٔ ۹۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و عاشقانه شاعر است. او از دوری معشوق و تاثیر آن بر خود می‌گوید و حس می‌کند که دوری از او موجب رنج و عذابش شده است. او اظهار می‌کند که از جان گذشتن برای دیدن معشوق مشکلی ندارد، اما از این می‌ترسد که پیش از دیدن او از دنیا برود.
ای سرمه چشم بنده خاک کویتدور از تو تنم گشت چو تار مویت
هوش مصنوعی: ای سرمهی چشم من، خاک سرزمین تو هستم؛ بیتو بدنم مانند تار موی تو بیفروغ و بیارزش شده است.
از دادن جان باک ندارم لیکنترسم که بمیرم و نبینم رویت
هوش مصنوعی: من از جان دادن هراسی ندارم، اما نگرانم که بمیرم و نتوانم چهرهات را ببینم.