شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جاودانگی چهره معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که رخسار معشوق، آینه‌ای است که نشان‌دهنده تاریخ و گذشت زمان ماست. همچنین، او از لباس شاهانه سخن می‌گوید که آن را با طلا و ابریشم نمی‌خواهد، زیرا در واقع در کلبه‌ای ساده و روحانی، پوشش پشمینه و زاهدانه‌ای ارزش بیشتری دارد. در کل، شعر به تضاد میان زیبایی ظاهری و معنوی اشاره می‌کند.
رخسار تو آئینه دیرینه ماستما شاهد و دیدار تو آئینه ماست
هوش مصنوعی: چهره تو تابش روشنایی تاریخ ماست، ما در حضور و ملاقات تو تمام وجودمان را میگذاریم.
آن جامه شاهی که باطلس ندهیمدر صومعه آن خرقه پشمینه ماست
هوش مصنوعی: در اینجا به این موضوع اشاره میشود که لباس و ماجرای بزرگ و با شکوهی که نباید آن را به چیزی کمارزش و ساده فروخت. حتی در مکانهای ساده و زاهدانه، لباس پشمی ما از آن جامه مجلل نیز مهمتر است. یعنی لباس پشمینه با حالتی از صداقت و سادگی برای ما ارزشمندتر است.