شمارهٔ ۱۲۵

هوش مصنوعی: این شعر به تبیین موقعیت فرد در ارتباط با خدا و رازهای درونی‌اش می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر در مراسم و عبادات توحیدی نتوانی بار خود را بر دوش بگذاری و به خدا نزدیک شوی، بهتر است که درباره آرزوهای خود سخن نگویی. همچنین، از این موضوع صحبت می‌کند که با دیگران از غم‌های دل خود سخن نگوییم، چرا که هیچ کس به اندازه خود انسان از رازهای درونش آگاه نیست.