شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت شخصی اشاره دارد. شاعر از رنگ و بوی دل‌انگیز محبوبش سخن می‌گوید و به چشم‌های نادر و خاص او اشاره می‌کند. او سئوال می‌کند که چگونه ممکن است کسی با چنین زیبایی، بیمار و بی‌حال باشد. در کل، غم و شادی زیبایی عشق را در این اشعار تجلی می‌دهد.
رنگ تو بتازگی ز گلنار بهستبویت زدم نافه تاتار بهست
هوش مصنوعی: رنگ چهرهٔ تو تازه و شاداب است، مانند رنگ گل انار. بوی تو نیز خوش و دلنشین است، مثل عطر نرگس.
چشم تو عجب نادره ئی افتادستچونست که بی صحت و بیمار بهست
هوش مصنوعی: چشم تو واقعاً چیز عجیب و نادری است، چطور ممکن است که در حالی که بیمار و نا سالمی، چنین زیبایی داشته باشد؟