تناجی
ابن یمین فریومدی

شمارهٔ ۱۳۶

هر کو بسعادتی رسد روزی بیستزانپس بشقاوتش بسی باید زیست
بنگر بگل تازه و زوگیر قیاسکاندر پی یک خنده که زد چند گریست