شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به شکوه و زیبایی دوران خود اشاره می‌کند که در آن همه چیز به ستایش تو (مورد نظر شاعر) مشغول است و دیگران از او ناامید و مأیوس هستند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که مانند دریا که در خود شادی و زیبایی دارد، سخن گفتن بیهوده از آن به جایی نمی‌رسد و در واقع شاعر از بیان احساسات واقعی خود در این زمینه احساس محدودیت می‌کند.
در عهد تو گلزار ثنا مدروس استالا ز تو آز از همه کس مأیوس است
هوش مصنوعی: در زمان تو، باغ ستایش همیشه شاداب و سرسبز است، جز اینکه از تو، دیگران از همه جا ناامید شدهاند.
کان با کف چون بحر تو میزد لافیاز گفتن بیهوده چنان محبوس است
هوش مصنوعی: دست او مانند دریا بود و در حال صحبت از چیزهای بیمورد به سختی محبوس شده است.