شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: این چهار بیت بیانگر ناامیدی و درد دل عاشقانی است که به خاطر زیبایی محبوبشان در عذابند. در آنها به آشفتگی و رنجی اشاره شده که زیبایی محبوب به همراه دارد و این که افرادی مانند شاعر همدرد و دلسوز آنها نیستند. به نوعی، بود و نبود عشق و زیبایی فقط به درد دل منجر می‌شود و امیدی برای روزهای بهتر وجود ندارد.
عشاق ترا امید بهر وزی نیستجز درد دل از حسن رخت روزی نیست
هوش مصنوعی: عاشقان هیچ امیدی به تو ندارند جز اینکه از زیبایی تو، همواره در دل خود درد و رنج داشته باشند.
بس کس که چو زلفین تو آشفته تستچون ابن یمین یکی بدلسوزی نیست
هوش مصنوعی: بسیاری هستند که مانند زلفهای آشفتهات حواسشان درهم است، اما به راستی مانند ابن یمین هیچکس دلسوز تو نیست.