شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این اشعار به این نکته اشاره دارند که انسان‌ها از لطایف و زیبایی‌های طبیعت دور افتاده‌اند و دستیابی به آرزوهای عاقلانه بسیار دشوار به نظر می‌رسد. همچنین، لذت‌هایی که در زندگی تجربه می‌کنیم، مانند عسل، با وجود شیرینی و جذابیت‌شان، در واقع به زنبورهای کارگر وابسته‌اند و خودشان به تنهایی بی‌معنا هستند. در کل، این شعر بر اهمیت طبیعت و وابستگی ما به آن تأکید می‌کند.
راحت ز طبیعت جهان مهجورستره سوی مراد عاقلان بس دورست
هوش مصنوعی: آرامش از طبیعت دور است و مسیر رسیدن به خواستههای حکیمان بسیار طولانی و دشوار است.
خوشتر ز عسل مخواه و شیرینتر از اواو نیز چو بنگری قی زنبورست
هوش مصنوعی: بهتر از عسل را طلب نکن و شیرینتر از او هم نجو، زیرا اگر خوب دقت کنی، خود او مانند زنبور است که قند و شیرینی را میآفریند.