شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوبش می‌گوید که با وجود زیبایی‌اش، رنگ چهره‌اش مانند ماه است، اما رنگ سیاه چشم‌هایش زیبا نیست. محبوب پاسخ می‌دهد که نباید چنین سخنی بگویی چون من نیز مانند گل لاله‌ای هستم که رنگ سیاه دارد. این گفت‌وگو نشان‌دهنده زیبا بودن حتی در عیب‌هاست.
گفتم صنما گرچه رخت همچو مهستلیکن رقم سیاه بروی نه بهست
هوش مصنوعی: به محبوبم گفتم: هرچند تو چون مه زیبایی، اما اینکه خط سیاه بر روی پیشانیات وجود دارد، زیبا نیست.
گفتا که چنین مگوی من لاله رخمآخر نه که پاره ئی ز لاله سیهست
هوش مصنوعی: گفت که اینطور صحبت نکن، زیرا من چهرهای مانند لاله دارم و در واقع من تکهای از لاله سیاه هستم.