شمارهٔ ۱۹۶
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف یک شب نشینی میپردازد که در آن سیاره دی خسرو به شام میرسد و از خورشید (حبش) به سوی روم میافتد. در این حال، محبوب شاعر که بادهپرست است به نزد او میآید و او را با چشمان پر از خوابش مست میکند.
دی خسرو سیاره چو با شام نشستاز جیش حبش فتاد بر روم شکست
هوش مصنوعی: در زمانی که خسرو، مانند یک سیاره در شام قرار گرفت، از رزم و جنگ با سپاه حبشیان بر روم پیروز شد.
آمد بر من آنصنم باده پرستچون نرگس پر خمار خود کردم مست
هوش مصنوعی: عزیزم با ناز و جاذبۀ خود به سراغم آمد و من به خاطر زیباییاش مانند نرگسی که مست و خمار است، غرق در شادی و سرخوشی شدم.