شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که خط بر چهره معشوقش مانند دودی است که از آتش برمی‌خیزد. همچنین زیبایی چهره او آتشینی دارد که باعث می‌شود بر آتش، دودی به‌وجود بیاید و از این رو، طبیعی است که دود از آتش بلند شود. این کنایه‌ها نشان‌دهنده‌ی شدت عشق و احساس شاعر به معشوقش است.
خطی که ز رویت ای پریوش برخاستدودیست کز آتش ترت خوش برخاست
هوش مصنوعی: خطی که از چهره تو بیرون آمده، مانند دودی است که از آتش زیبایی تو به وجود آمده است.
چون عارض خوبت آتشی سیرابستنشگفت اگر دود ز اتش برخاست
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو مانند آتش است که سیراب می‌شود؛ پس نباید تعجب کرد اگر از آن آتش دودی بلند شود.