شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: این شعر بیان کننده‌ی اشتیاق و آرزوی عمیق شاعر برای نزدیکی به معشوق و در نهایت طلب کمک و شفاعت از او در روز قیامت است. شاعر اعلام می‌کند که حتی اگر از سوی محبوبش طرد شود، همچنان به او خواهد رسید و در روز جزا دست به دامن او خواهد شد. این احساس وابستگی و عشق به معشوق در این ابیات به وضوح مشهود است.
من کز سر جان بسوی تو خواهم خاستکی از سر تو چو موی بر خواهم خاست
هوش مصنوعی: من تصمیم دارم با تمام وجودم به سوی تو بیایم، آیا من از تو به اندازهی مویی هم نمیتوانم برخواهم خیزد؟
تا دست بدامنت زنم روز جزاچون گرد ز کوی بر خواهم خاست
هوش مصنوعی: هنگامی که روز قیامت فرا برسد و من از سرزنشها و مشکلات زندگی آزاد شوم، میخواهم دست به دامان تو شوم و از مقام و لطف تو بهرهمند شوم.