شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که تا زمانی که روح و زندگی ما در محدودیت‌ها و قفس‌ها قرار دارد، نعمت و روزی ما نیز در حد مشخصی خواهد بود. وقتی که نفس ما در تنگنا قرار بگیرد و راهی برای پیشرفت نداشته باشد، نباید نگران آینده بود چرا که در نهایت این زندگانی تنها به ارث خواهد رسید و ادامه پیدا نخواهد کرد.
تا مرغ روانت در قفس خواهد بودرزقت رسد آن قدر که بس خواهد بود
هوش مصنوعی: تا زمانی که روح تو در قفسی زندانی باشد، روزیات به اندازهای خواهد رسید که به آن نیاز خواهی داشت.
چون راه نفس بسته شد اندیشه مکنزانحال که وارثی ز پس خواهد بود
هوش مصنوعی: زمانی که نفس کشیدن دشوار شود، دیگر نگران نباش. بدان که بعد از اینجا، کسی خواهد آمد که مسیر را ادامه خواهد داد.