شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف احساسات خود در مواجهه با یک معشوق می‌پردازد. او از غم و خشم خود صحبت می‌کند و می‌گوید که در حالی که عشقش او را نگران کرده، کسی دیگر حال او را می‌بیند و برایش شادمانی می‌کند. تصویر زیبایی از کشمکش‌های درونی و تألم‌های عاشقانه به نمایش گذاشته شده است.
چون جیش حبش گرد رخش صف میزدچشمم ز غضب موج و دلم تف میزد
هوش مصنوعی: چون آهو دیدم که با زیباییاش خود را به نمایش میگذارد، چشمانم پر از خشم و حسادت شد و دلم پر از اضطراب گردید.
دندان صفت از لبش ندیدم کامیو احوال دلم رقیب بر دف میزد
هوش مصنوعی: لبخند او را که میدیدم، هیچ نشانهای از خوشحالی و شادابی در دلم پیدا نمیکردم و در دل من حس حسادت و رقابت وجود داشت.