شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی دندان‌های یک غنچه که در حال خندیدن است اشاره می‌کند. او چشمش به دندان‌های آن غنچه می‌افتد و به یاد قطره‌های شبنم می‌افتد که بر روی گل‌ها می‌درخشند. در واقع، دندان‌های غنچه باعث می‌شود که شاعر به زیبایی و لطافت طبیعت فکر کند.
چشمم چو بر آن رسته دندان افتاداز دیده من گوهر غلطان افتاد
هوش مصنوعی: چشمم که به آن دندانها افتاد، گویی که از چشمانم گوهرهای درخشانی سقوط کردند.
دندانش بقطره های شبنم ماندکاندر دهن غنچه خندان افتاد
هوش مصنوعی: دندان او شبیه قطرات شبنم است که در دهان غنچهای خندان قرار گرفته است.