شمارهٔ ۳۱۱
هوش مصنوعی: غزل به زیبایی و پیچیدگی عشق اشاره دارد. شاعر از زلف محبوبش سخن می‌گوید که دل او را به خود جذب کرده و در هر کوی و برزنی، شیفتگان زیادی دارد. اما او می‌افزاید که تنها چشم او به این عشق وابسته است و دیگران نتوانسته‌اند به اندازه او به محبوب خود احساسی داشته باشند. در واقع، زیبایی محبوب او به قدری خاص است که تنها اوست که آبرو و جذابیت واقعی را دارد.
زلفت که دلم بسته بموئی داردصد شیفته بر هر سر کوئی دارد
هوش مصنوعی: زلف تو که دلم را به خود گره زده، به قدری زیبا و خوشجاذبه است که صدها عاشق را در هر گوشهای به خود جذب میکند.
جز مردم چشم من از آن شیفتگانکس نیست بر تو کآبروئی دارد
هوش مصنوعی: غیر از مردم چشم من که عاشق تو هستند، کسی دیگر نیست که به تو احترام و آبرو بدهد.