شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او به پروانه‌ای که در آتش می‌سوزد اشاره می‌کند و به احتمال خاموش شدن شمع می‌پردازد که به خاطر باد اجل ممکن است خاموش شود. همچنین، او به این فکر می‌کند که اگر در آب دو چشمش غرق شود، این امر مناسب است، زیرا معشوقش مثل بت پرورده‌ای است که به خاک می‌رود. شاعر از جدایی و فقدان در عشق سخن می‌گوید.
پروانه صفت در آتشم زاندم بازکز باد اجل فروشد آنشمع طراز
هوش مصنوعی: من مانند پروانه‌ای هستم که در آتش خود میسوزم، زیرا میدانم که زمان مرگم خواهد رسید و شمع وجودم خاموش خواهد شد.
در آب دو دیده گر شوم غرقه رواستچون رفت بخاک آن بت پرورده بناز
هوش مصنوعی: اگر در آب چشمانم غرق شوم، اشکالی ندارد، چرا که وقتی آن معشوق زیبا به خاک می‌رود، باید به او افتخار کرد.