شمارهٔ ۴۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت زلف و چشمان معشوقه‌اش اشاره می‌کند و آن را مانند جادویی می‌داند. او از خود می‌پرسد آیا کسی هست که بتواند خود را در کنار زیبایی‌های معشوقه‌اش ببیند و سرشار از لذت شود. زیبایی او به قدری دلرباست که شاعر را به ستایش وادار می‌کند.
ای زلف دلاویز تو بر روی تو خوشوی شعبده نرگس جادوی تو خوش
هوش مصنوعی: زلف جذاب تو بر چهرهات زیباست و شعبدهی چشمهای تو جادوگری خاصی دارد.
آیا بود آنکه با تو بینم خود راسر سوی سر آورده چو ابروی تو خوش
هوش مصنوعی: آیا کسی پیدا میشود که مانند من به سمت تو بیاید و خود را به تو نزدیک کند، که زیباییات مانند ابرویت دلرباست؟