شمارهٔ ۴۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی از شرم و بزرگی می‌پردازد. شاعر به شرایطی اشاره می‌کند که ابر از شرم، عرق می‌ریزد و در پی کسب محبوبیت و کارهای نیک برمی‌آید. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس در مقام سروری به اندازه تو بزرگ نیست و تو تنها کسی هستی که به حق و حقیقت، گوهر بخشیده‌ای.
ای ریخته از شرم کفت ابر عرقبر جمله جهان جسته بهر کار سبق
هوش مصنوعی: ای که از خجالت، عرق ابر بر زمین ریخته و بر تمامی جهان به خاطر کارهایت پیشی گرفتهای.
در مسند سروری و صدری ننشستهرگز چو تو سرور گهر بخش بحق
هوش مصنوعی: هیچکس مانند تو که بخشندهی گوهرها و سرور حقیقی هستی، هرگز بر تخت رهبری و مقام شامخ نشسته نیست.