شمارهٔ ۴۴۶
هوش مصنوعی: این اشعار نشاندهندهی تمایل شاعر به رها شدن از قید و بندهای عقل و تفکر منطقی به خاطر عشق و زیباییهای جانانه است. شاعر به طنز اشاره میکند که عشق او به گونهای بوده که حتی فرزانهترین افراد نیز از آن رها نمیشوند و عشق را بر عقل ترجیح میدهند.
گفتم بجهم ز زلف جانانه به عقلگویند رهد مردم فرزانه به عقل
هوش مصنوعی: گفتم به خاطر زلف معشوق، مردان عاقل را نصیحت میکنند که از عشق دوری کنند.
عشقش ز درم آمد و گفتا با طنزمشهور بود مردم فرزانه به عقل
هوش مصنوعی: عشق به خانهام آمد و با لحنی طنزآمیز گفت که مردم دانا و فرزانه بر اساس عقل خود حرف میزنند.