شمارهٔ ۴۴۷
هوش مصنوعی: این ابیات شعر به مضامین امید و ترس اشاره دارند. شاعر از تجربه‌ی نداشته‌ی انسان‌ها درباره‌ی بهشت و دنیای دیگر صحبت می‌کند و می‌گوید که این امید و هراس ما به چیزی متکی است که فقط نام آن را شنیده‌ایم و هیچ نشانه‌ای از آن وجود ندارد. به بیان دیگر، انسان هیچ شناختی از آن جهان ندارد و تنها در تصور و نام آن به امید و ترس دچار است.
کس خلد و حجیم را ندیده‌ست ای‌دلکاو کس که از آن‌جهان رسیده‌ست ای‌دل؟
هوش مصنوعی: هیچکس بهشتی بزرگ و باشکوه را ندیده است، ای دل! تو هم بدان که کسی که از آن دنیا آمده، این زیبایی را تجربه نکرده است.
امید و هراس ما به چیزی‌ست کزانجز نام نشانی نه پدیده‌ست ای‌دل
هوش مصنوعی: امید و ترس ما به چیزی وابسته است که غیر از نام آن هیچ نشانه و حقیقتی ندارد، ای دل.