شمارهٔ ۴۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از زیبایی معشوقه‌اش حیرت‌زده شده و به زیبایی او که با شمع و پروانه قیاس می‌کند، اشاره می‌کند. او می‌گوید که چطور این زیبایی باعث شده که عشقش مانند شمعی بسوزد و دود از دلش برآید. به‌طور کلی، شاعر در این ابیات به شدید بودن عشق و زیبایی معشوقه‌اش پرداخته است.
در حیرتم از روی تو ایماه چکلکآن صورت زیبا ز چه آبست وز گل
هوش مصنوعی: من از زیبایی تو در شگفتم، ای صورت زیبایی که نمیدانم این چهرهی دلربا از چه چیزی ساخته شده است، آیا از آب یا از گل؟
تا داد مرا حسن تو پروانه عشقچون شمع بسر میرودم دود ز دل
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی تو به من عشق عطا کرد، مانند شمعی در حال ذوب شدن به سوی تو پیش میروم و دل من به حالت گداز آمده است.