شمارهٔ ۵۳۸
هوش مصنوعی: این شعر توصیف عشق و محبت به معشوق است. شاعر بیان میکند که عادتش تنها به محبت و توجه به چهره محبوبش مشغول است و برای رسیدن به او به هر گوشهای از جهان سفر میکند. محبوبش نور دو چشم اوست و از این رو میپرسد که چگونه میتواند بدون او جهان را ببیند.
ای عادت من مهر رخت ورزیدنواندر طلبت گرد جهان گردیدن
هوش مصنوعی: من عادت کردهام که برای دیدن چهرهات تلاش کنم و به خاطر جستجوی تو در سراسر جهان گردش کنم.
تو نور دو چشم منی ایجان جهانپس بیتو جهان چگونه یارم دیدن
هوش مصنوعی: تو روشنی چشمان من هستی، ای جان جهان. پس چگونه میتوانم جهان را بدون تو ببینم؟