شمارهٔ ۶۰۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از احساس بی‌تابی و اضطراب است. شاعر از احساس تنهایی و کمبود محبت صحبت می‌کند و به "دادگار" یعنی کسی که عدالت را اجرا می‌کند، درخواست کمک می‌کند. او می‌گوید که اگرچه لولی نیست، اما در وطن خود احساس تعلق دارد و مانند لولی‌ها به دنبال آرامش و امنیت در میان بچه‌ها و خانواده است. شعر به خوبی حس تنگی و آرزو برای جمع بودن را به تصویر می‌کشد.
تا داد بکدخدای دادار بچهچون من عزبی کجاست بسیار بچه
هوش مصنوعی: تا زمانی که خداوند به دادگری بپردازد، بچه‌ها مثل من که تنها هستند، کجا پیدا میشوند، آیا زیادند؟
لولی نیم اما بود اندر وطنمچون بنگه لولیان بخروار بچه
هوش مصنوعی: اگرچه من لولی هستم، اما در سرزمین خودم جایگاه خاصی دارم، مانند فرزندان لولیان که در میان آنها قرار دارم.