شمارهٔ ۶۱۷
هوش مصنوعی: این ابیات به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازند که مانند بهاری شاداب و باغی سرسبز است. چشم‌های او به مانند زخمی عمیق بر چهره‌اش اثر گذاشته و داغی سیاه به جا گذاشته است. این داغ سیاه بر سفیدی چهره‌اش همانند زاغی است که بر روی گلی تازه نشسته باشد.
آن بت که بود رخش بهارو باغیبر چهره نهاد چشم زخمش داغی
هوش مصنوعی: آن معشوقی که چهره‌اش مانند بهار و گلستان است، با نگاهش زخم عمیقی را در دل ایجاد کرده است.
آن داغ سیاه بر سپیدی رخشچون بر گل تر نشسته دیدم زاغی
هوش مصنوعی: زاغی را دیدم که بر روی گل تازه نشسته و داغ سیاهی بر سپیدی آن ایجاد کرده است.