شمارهٔ ۸ - ایضاً
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مشکلی که برایش پیش آمده سخن می‌گوید و از عالم یا کسی می‌خواهد که بتواند آن را حل کند. شاعر به انسانی اشاره می‌کند که نه خنثی است، نه زن و نه مرد. او این انسان را به سایه‌ای تشبیه می‌کند که در خانه نشسته و همچون آفتاب در دنیای خود درخشیده است. این نکات به نوعی نشان‌دهنده‌ی جستجو برای درک هویت و وجود انسان است.
مشکلی آمدست در پیشمعالمی کو که حل تواند کرد
هوش مصنوعی: مشکلی بر سر راهم قرار گرفته و به دنبال کسی هستم که بتواند آن را حل کند.
باز گوید که چیست انسانیکه نه خنثی و نه زنست و نه مرد
هوش مصنوعی: پس از این سوال میشود که انسان چیست، در حالی که نه بیطرف است و نه زن و نه مرد.
همچو سایه نشسته در خانهگشته چون آفتاب عالم گرد
هوش مصنوعی: همچون سایه‌ای که در خانه نشسته، همانند آفتاب که به دور دنیا میچرخد.