شمارهٔ ۱۳ - ایضاً

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی یک خادم یا موجودی است که به شکل دو پیکر و از آهن ساخته شده است. این خادم دارای دو سر و یک دهان است، اما دهانش بدون دندان و زبان است. جالب اینجاست که این موجود می‌تواند بدون اینکه دندانی داشته باشد هر چیزی را که به دهانش برود، پاره کند. این خادم به ظاهر بی‌روح و بی‌احساس است ولی کارهای شگفت‌انگیزی انجام می‌دهد. او هم ذکر دارد و هم قابل مشاهده است، اما برای شناخت واقعی او باید به جزئیات دقت کرد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که این موجود، بدون روح و روان نمی‌تواند کاری انجام دهد و کارش تنها در سایه فهم و شناخت ما از او ممکن است.