شمارهٔ ٢٠ - ترجمه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که چشم‌هایش به اندازه کافی برای گریه کردن ندارند و در اندوه او به اندازه‌ی لعل (سنگ قیمتی) و یشم (سنگ گرانبها) بی‌فایده‌اند. او به گرمابه می‌رود تا گریه کند و این احساس را به تمامی اعضای بدنش منتقل کند. به نوعی، او نشان می‌دهد که اندوه عمیقش به قدری است که حتی اعضای بدنش به درد آمده‌اند.
مرا گریه چشم کافی چو نیستدر اندوه لعل مرصع به یشم
هوش مصنوعی: وقتی که در غم و اندوهی عمیق هستم، حتی اشکهایم هم نمیتوانند تسکینی برای دردِ دل من باشند، چون مانند زیبایی لعل مرصع (جواهر ارزشمند) در کنار سنگ جَشم (گرفتن خود) تو خالی و بیمعنا به نظر میرسند.
بگرمابه از بهر آن میرومکه تا گریدم جمله اعضا چو چشم
هوش مصنوعی: من به حمام میروم تا بتوانم به راحتی گریه کنم و اشکهایم با همه وجودم، همچون اشکی که از چشمانم میریزد، بیرون بیاید.