تناجی
ابن یمین فریومدی

شمارهٔ ٣۴ - ترجمه

گر بمانیم زنده بر دوزیمدامنی کز فراق چاک شده است
ور بمردیم عذر ما بپذیرای بسا آرزو که خاک شده است