شمارهٔ ٧٧ - ایضاً ملمع
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که با توجه به کرامتی که در ابتدا به انسان‌ها عطا کرده است، لطف و رحمت خود را شامل حال ایشان کند. او به مقام والای انسان در نزد ملائک و آموخته‌های الهی اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که خداوند به انسان‌ها نعمت‌هایی بیش از آنچه شایسته‌شان بوده، عطا کرده است. شاعر همچنین از خدا می‌خواهد که در شرایط دشوار به او نگاه کند و به بهبود وضع او کمک کند. در نهایت، او خواستار زندگی نیکو و نام نیکو برای خود است و معقتد است که نیکو بودنِ زندگی، از احسان کامل خداوند ناشی می‌شود.
خداوندا به حق ان کرامتکه ما را در ازل کردی گرامی
هوش مصنوعی: ای خدا، به حق آن شرافتی که در آغاز خلقت به ما بخشیدی، ما را گرامی دار.
به نزدیک ملایک نفس ما شدبه تعلیم اسامی از تو سامی
هوش مصنوعی: نفس ما به کمک فرشتگان نزدیکی پیدا کرد و از تو آگاهی و معرفت نامها را آموخت.
ز ما نا دیده اسحتقاق احسانلقد اعطیتنا فوق المرام
هوش مصنوعی: از ما نادیده استحقاق احسان، چراکه به ما چیزی فراتر از خواستههایمان اعطا کردهای.
مرا کافتاد عقد صحت ذاتز دستان فلک در بی نظامی
هوش مصنوعی: من از اینکه رشتهی سلامت و حقیقت زندگیام در زیر فشارهای بینظمیهای سرنوشت گسسته شده، نگرانم.
ز لطف خود بدینمعنی نگه کنو بدل حال سقمی بالسلام
هوش مصنوعی: از رحمت و لطف خود به این معنا توجه کن و بر حال بیمار من با سلامتی بگذر.
اذا أبدئت بالاحسان تممفما الاحسان الا بالتمام
هوش مصنوعی: اگر با نیکی آغاز کنی، آن را تا پایان ادامه بده، زیرا نیکی تنها با تمامیت و کمال معنا پیدا می‌کند.
به نام نیک نیزم هم بمیرانبود عمر مخلد نیکنامی
هوش مصنوعی: به نام نیک، همواره زندگی کن و از دنیا برو، زیرا طول عمر و نام نیک، ماندگاری و احترام را به همراه دارد.