شمارهٔ ٧٨ - ایضاً
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به نوعی به موضوعات انسانی و معنوی می‌پردازد. شاعر به ما یادآوری می‌کند که خداوند همه چیز را به اراده خود پیش می‌برد و هر واقعه‌ای از پیش تعیین شده است. او در ادامه بیان می‌کند که نباید در غم و شادی دنیا غرق شویم و باید به تماشای زیبایی‌ها بپردازیم. همچنین از تواضع تنها برای اهل معنی و دانش سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که افراد نادان باید از این ساحت دور باشند. در مجموع، شعر دعوتی به تعمق، تماشای زیبایی‌ها و احترام به علم و معنویت است.
أخلائی أنبئکم جمیعابان الله فعال لماشا
هوش مصنوعی: دوستانم، میخواهم به شما بگویم که خداوند همیشه بر اساس خواستهاش عمل می‌کند.
چو خواهد گشت واقع امر محتومچه در غربت چه در مأوی و منشا
هوش مصنوعی: وقتی سرنوشت واقعی یک واقعه مختوم فرا برسد، چه در جایی دور و بیگانه و چه در خانه و زادگاه خود، اتفاق خواهد افتاد.
مکن شادی گرت گیتی به کامستمخور غم گر بود کارت تراشا
هوش مصنوعی: اگر دنیا به کام تو است و خوشحالی، برای چه غم بخوری؟ اگر کاری داری، آن را از نو بساز و ادامه بده.
چو گردانست گردون از میانهکناری گیر و خوش میکن تماشا
هوش مصنوعی: وقتی زمان و روزگار به چرخش درمیآید، از وسط آن کناری بگیر و از تماشای زیبایی‌ها لذت ببر.
مکن جز اهل معنی را تواضعکه خوش گفت آنکه کرد این بیت انشا
هوش مصنوعی: به دیگران تواضع نکن، مگر تنها برای افراد با فهم و معرفت، زیرا کسی به درستی گفت که این شعر را او ساخت.
و لست یواضع الا الیکمو اما غیر کم کلا و حاشا
هوش مصنوعی: من تنها به شما نزدیک میشوم و به جز شما هیچکس دیگری را قبول ندارم.